Mañana empieza hoy

http://naxo.blogspot.es/img/esperanza.jpg 

Me acompaña...Elecktra: "Desesperanza"

 

Y antes de nada pido perdón por robarle la frase a Mägo de Oz, ya que es el título de

una de sus canciones.

Pero si, parece que el mañana empieza hoy, o quizás haya empezado hace unos dias..

y es que en esta vida de subidas, bajadas y curvas, nunca se sabe lo que nos espera a la vuelta de la esquina.

Empiezo una etapa...que, al menos promete crecimiento, en mucho niveles. Y eso para mi ya es motivo de alegría, ya que, me veía incapaz de dar un pasito, por pequeño que fuera..y bueno, aqui estoy cogiendo carrerilla.

 

Gracias, gracias, y mil gracias, por creer en mi, por darme fuerzas en los momentos mas dificiles, por estar SIEMPRE ahi...repito, por creer en mi...no sabes como lo valoro..mas que todas las palabras que pudiese escribirte en mil mails..cartas..etc...por cierto, vuelve a releer mi primera entrada del blog..¿recuerdas lo que decía acerca de lo que me gustaba?..si, tu, con el pelo corto.

 

Gracias por aparecer..cuando menos lo esperaba de una manera tan..especial..gracias por palabras que entre lineas, me han llegado, gracias por tus mil muas...

 

En fin...gracias a quien me haya tenido en su cabeza aunque haya sido solo por un instante..para mi ya es muchisimo...

 

Mañana empieza hoy ..y hoy ya es ayer.

No...

http://naxo.blogspot.es/img/bosquetriste.jpg 

Me acompaña..Mark Lanegan: "No easy action"

 

No tengo la virtud de poder meterme en tu cabeza para saber que va bien o que va

mal dentro de ese mar de ideas que siempre andan rondandote. Solo se que me tira

abajo el verte mal...y sobre todo no tener la capacidad, o la "varita mágica" para

conseguir que todo aquello que te haga daño desaparezca de una manera inmediata.

 

Siento el exceso de "carga" que llevan estas palabras, se que no las mereces, pero es

lo único que consigo escribir ahora. Solo espero que mañana me sorprendas una vez

mas con tus palabras, con tus sonrisas, tus gritos, tus locuras, tus borderias...esas

pequeñas cosas que al menos, a alguien hacen muy feliz.

 

Disfruta de cada minuto..descansa..

Sigo sin tener derecho...

http://naxo.blogspot.es/img/tear.jpg 

 

Y no lo tengo, no tengo derecho a quejarme, pero cuando tantas cosas se te ponen

en contra, hay veces que te superan.

Siento mucho que este no sea el cuento que prometi, y me sabe mal por ti, que

se que siempre pones los ojos detras de estas palabras...pero no me veo ni con

ganas ni con fuerzas de acabarlo hoy...Algún dia lo haré..

Estoy harto de mi mala cabeza, de mis despistes...estoy harto de que todo venga tan

torcido...solo necesito un golpe de suerte, un empujoncito..solo eso..porque empiezo

a no poder luchar contra tanta cosa en contra. Si, supongo que mucha gente podrá, pero yo, al menos hoy, solo quiero dormir y esperar que mañana sea mucho, mucho mejor...solo eso...

Caminos

http://naxo.blogspot.es/img/caminos.gif 

Me acompaña...Yann Tiesen: "Compartine d´un autre eté"

 

Desde la antigüedad, se habla de los caminos de la mente como aquellas bifurcaciones a las cuales nos tenemos que enfrentar los humanos para escoger un lugar hacía el cual dirigir nuestros pasos.

 

Los años caen, pero las personas seguimos teniendo los mismos retos mentales que nuestros ancestros...siempre las eternas dudas acerca de ¿cual es el camino a elegir?. ¡Malditas decisiones!..¡no quiero crecer! quiero seguir siendo el eterno niño al cual todo el mundo le parecía bueno y al que todos los caminos le ilusionaban ya que pensaba que sea cual fuere el que tomase, el trayecto y el final del mismo serían tan asombrosos que no tendría palabras para narrar dicha historia a sus nietos.

 

Recuerdo que de pequeño, siempre leia un cuento para dormir...y mi mente imaginaba lugares, gente, princesas y demás, y nada perturbaba estas historias. Todo eran lugares amplios..llenos de luz...que lamentablemente con su tiempo se han ido empequeñeciendo y oscureciendose hasta quedarse en una habitación de 5 x 5.

 

Y de pronto, cuando todo esta rodeado de un tono tan grisaceo, aparece alguien, un hada, o como querais llamarlo, que con una palabra, con un gesto...es capaz de cambiar todo ese tono grisaceo por una infinidad de colores. Y es efimero..y lloro al ver que la felicidad, o los momentos en los cuales se te pellizca el estomago a penas son milesimas de segundo.

 

No quiero creer que no hay mas cuentos por leer o mas historias por escuchar. Mañana os leere un cuento...

¿Me ves?

http://naxo.blogspot.es/img/soledad.jpg 

Me acompaña...Mark Lanegan: "One way street"

 

Me cuesta dar el paso..quizás nunca me haya descubierto tanto..

pero bueno, ahi teneis otra parte de mi..la que me ayuda a plasmar

de una manera no lingüistica aquello que pasa por mi cabeza.

 

A nivel artístico, será un trabajo pésimo..pero no dudo que lo hice

fiel a aquellas cosas que mi cabeza me transmitian..

Hi han dies, i dies

http://naxo.blogspot.es/img/Pinyera.jpg  http://naxo.blogspot.es/img/metallica.jpg

Me acompaña...Albert Pla: "Vida d´un gat"

 

I possiblement deuría començar aquest escrit demanant perdó, primerament per el meu

mal us del valenciá, soc conscient de que hi trobareu una infinitat de faltes, accents, i

derivats..però sols es culpa meua per tindre-lo tant abandonat. I seguidament, demanar igualment perdó per aquells "no valenciá parlants" que es puguen trobar aquesta barreja d´idees.

 

Sol pasar, i desde fa vora dos anys, que vos trobe, vos busque en els meus dies. Vullc compartir amb vosaltres les meves alegries, les meves decepcions, els meus mals de cap, tot lo que m´envolta...però per molt que vos busque no vos trobe, i no saveu lo

dificil que es trobar-vos a faltar. Possiblement saviem que el temps ens portaría a aquesta situació, encara que tots som culpables d´aquest distanciament. Suposse igualment que els anys no passen sense afectar-nos, i cadascú estem encaminant els passos cap a aquelles metes que ens reporten felicitat.

 

Però trobe que hui no hi es el dia de traure tots els perqués? d´aquesta história...i com sempre que la meva vida em porta a un dels dos extrems, vos recorde com si vos tinguera davant de mi. No em pregunteu perque, no hi han una serie de motius els quals em fan sentir feliç...simplement..hui es aixi. Encara que soc conscient de que vosaltres, sols mirant-me a la cara sabrieu perfectament de que es tracta...la meva mirada i els meus gestos son tan evidents a vegades que vosaltres els teniu mes que estudiats.

 

I aixó que sempre em sigut un grup de persones de poquisimes paraules..sols sentin-mos parlar savem de quin pal anem cadascú.

 

Bufff..em venen al cap les vesprades d´estiu sense res a fer...que al final acabaven siguent un llibre d´histories per a contar i no descansar. O simplement anar a pegar una volta a qualsevol arbre, o bosc, o cova per descubrir...fumant, i com sempre, diguent parides a manta!. Descobrir-nos uns a altres grups, musica...tantes vesprades als bars vegent ficar-se el sol..infinitat de sopars..de  gent..han sigut tants records que bufff..a vegades em sobrepasen i sols se dibuixar somriures a la meva cara.

 

Personalitzant..i no per ordre d´importancia..sols per com em ve al cap..doncs..Isaac..que estas en Panamá cabró!. Posiblement en molts aspectes em coneixes mes que ningú ja que amb tu sempre m´ha sigut mes facil obrirme que en moltísima gent (ara ja sabrás el perqué del meu dia d´alegría, dels meus somriures). Sempre has sigut la meva ma esquerra (soc surdo, recorda), a les festes, als sopars, al bon rollo en general. Sempre he sigut el cantant del teu primer grup (Drünken Kebab still alive!). Tantes vesprades a la teva terraça, a la teva casa davant de l´ordinador. Millons de cosses, de parides, de videos grabats, de rises..de confesions.

 

Ignasi..doncs que ets un cabró tant o mes que el de dalt. Que m´has tingut uns quants messos preocupat..i de sobte..has tornat amb mes força que mai..i no saps com m´alegre. Creume que m´has donat una de les millors alegríes que em podrien donar..i que no saps com m´alegre de que les cosses començen a anarte de cara. Tu principalment ets la persona que sempre ha observat i sempre ha callat, i se que dins de tu em compréns com ningú ho fa. Del mateix mode...t´hem cremat la casa vesprades i vesprades amb tu!..tants sopars a la caseta (si eixes parets parlaren...). Tants cigarrets pegant "la volteta"..tants.. "mamááááá!!!"...tants "Naaasiioooo"...no puc deixar de riure!.

 

I Jorge..bufff..pense que de manera subliminal ja t´he escrit unes quantes voltes...i realment no se que dirte..sols que si puguera definir la paraula "amic"..doncs series tu. Encará que per a parlar de tu possiblement necesitaría el escrit d´un dia aixi que donam un dia.

 

Senc el tó tan melodramatic d´aquest mail..i han dies i dies..

 

Sol de Invierno

http://naxo.blogspot.es/img/soldeinvierno.jpg 

Me acompaña Manolo García: "Si te vienes conmigo"

 

"Si te vienes conmigo"...reza la canción. Posiblemente no necesitaría mucho mas...solo aquello que me rodea y que haría mio en cada instante. "Si te vienes conmigo, no hablaremos mas".. Posiblemente sobrasen las palabras..ya que a veces se quedan cortas para definir según que cosas. De ahí mi interes repentino por el arte...en todas sus expresiones..la literatura, que últimamente me transporta a parajes dormidos, la escultura, que habla de la debilidad y de la magnitud del hombre..la pintura, capaz de plasmar un momento tan concreto con una fidelidad...a la que tan solo la fotografía nos puede transportar plasmando de un modo tan fiel, un momento..inmortalizar tanto en un espacio tan reducido...la música..que cada dia me lleva a sitios tan diferentes..de maneras tan diversas..con voces tan diferenciadas...

No soy...

http://naxo.blogspot.es/img/raindrop.gif  

Me acompaña... Mark Lanegan: "Pil Hill Serenade"

 

Los dias de lluvia, el olor de la tierra mojada, de la gasolina, del cafe, del chocolate.

Ver anochecer, mirar sin saber a donde; tú con el pelo corto, ¡tú con coletas!, escucharte... la arquitectura, la música, los sonidos, libros que me transporten a donde solo mi mente me lleva. La tranquilidad, la serenidad, y al mismo tiempo la decisión, el empuje, la valentía.

 

¿Cómo soy?. No soy veloz, soy rápido. No soy antiguo, soy clásico. No soy listo, soy ocurrente. No soy desordenado, soy ordenado en mi desorden. No soy estirado, soy alto. No soy desagradable, soy sarcastico. No soy terco, soy persistente. No soy pesimista, soy realista. No soy vital, soy vitalista. No soy un genio, soy ingenioso. No soy maestro, soy alumno. No soy ejemplo, soy....yo.

 

No te oigo, te escucho. No te veo, te observo. No te toco, te siento. No te envidio, te admiro.

Acerca de naxo

Buscando caminos que me lleven a...¿dónde?

Archivo

Suscríbete

RSS | Atom

Contacto

Contactar

Albergado en:blogspot.es

Noticias: Noticias

Contador gratis contadorplus.com